به یاد رخ تو، ای سرو خرامان قد،
شب تاریک من، روشن شد از یک شعلهu200cی آزاد.

چشم مست تو، دریاییست از شور و نوا،
که در عمق نگاهش، غرق میu200cگردد دل آزاد.

لبانت، غنچهu200cی سرخ، که میu200cگشاید لب،
به شیرین گفتگویی، که جان را میu200cدهد شاد.

زلف چون شب، پریشان، که بر شانهu200cی تو،
همچون موج دریاست، که میu200cرقصد و میu200cخواد.

خندهu200cی تو، نسیم سحری، در باغ دل،
که گلu200cهای امید، دوباره میu200cشکفد باد.

عشق تو، آتش عشقیست، که میu200cسوزد مرا،
ولی در این سوختن، لذت جان میu200cیابد.

ای نگار من، جانان من، ای یار وفادار،
به یادت زندهu200cام، تا نفس در سینه دارم.

از غم دور شو، ای دل، که او نزدیک است،
در این عالم، جز او، هیچ آرامش ندارم.